مرا به باده حاجت نیست

در ان نفس که بمیرم در ارزوی تو باشم
                                                به ان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم
به وقت صبح قیامت که سر ز خاک بر ارم
                                                به گفتگوی تو خزم به جستجوی تو باشم
به مرجعی که درایند شاهدان دو عالم
                                                نظر به سوی تو دارم غلام روی تو باشم
به خابگاه عدم گر هزار سال بخسبم
                                               ز خواب  عاقبت اگه به موی تو باشم
حدیث روضه نگویم گل بهشت نبوم
                                               جمال حور نجویم دوان به سوی تو باشم
می بهشت ننوشم ز دست ساقی رضوان
                                               مرا به باده  چه حاجت که مست روی او باشم

عباس بن علی بن ابی طالب

عباس جان

چه سخت است

غیرت را وجودت قرار داد خدا

اما فرصت ندادند

به عدو چشمه ای اش را نشان دهی

گوشه ای از حادثه ای تلخ

اب خواستی نیزه به خوردت دادند

یار خواستی شمشیر بر بدنت بوسه زد

برادر طلبیدی دستهایش را بریدند تا در جلوی پایت نتواند بایستد

شاه پسرت را خواستی جنازه ای تکه تکه شده تحویلت دادند

غیرتت را با حمله بر خیمه ها ازمایش کردند

اما داغ این یکی کمی سنگین تر است

دخترت پدرش را درخواست کرد و از تمام اندام خداییت

سری را نشانش دادند

واجبات

هر چه خواهی گو

بر من که صبر ایوب واجب گشته

هرچی خواهی بر من طعنه زن

بر من که بندگی خدا و صاحبم واجب گشته

هرچه خواهی مرا مسخره کن

بر من که سر دادن بر سر دینم واجب گشته

بعضی رفتن ها طول میکشه

اخه باید بار سفر بست

اما رفتن من

زیاد سخت نیست

چشم هایت را برهم بزن

دیگر ادمکی نیست

 

یا أبوُالفَضل ادرکنی

 

عشق من ممیرم اخر از غم تو

عشق من قاتلم داغ ماتم تو

عشق من سر تو شمع محفل من

عشق من سایه روی محمل من

عشق من تا تو رقتی وای از دل من

جنگیدم به نفسهای اتشینم

بعد از تو سالار نیزه نشینم

دنبالت به خدا اواره ترینم....

..

یا حسین